Astronaut

  Lange tijd leefde ik schuin en onhandelbaar. In als en wanneer In ongegronde werelden zonder jou. Slingerde woorden in een terugkaatsend ravijn; mijn hoofd in het dronkenblauw Een godvergeten decennium balanceerde ik op een hoogspanningskabel Vol uitzin- en misselijkheid, ijlend van sub- naar supra- naar een imago van wellicht; Schaduwgestalte in hemellicht Als een spanningdragend … Meer lezen over Astronaut

Advertenties

Regenten aan de Dormicum

  Het was al drie dagen geen weer de natuur had haar aard binnenshuis geparkeerd. Ze hadden het Ministerie van Treurige Zaken gesloten en mijn vrouw zat op de bank, las hardop de krant. De ochtendeditie droeg op de voorpagina de magische dood van twee kinderen, verlicht door een zonsopgang op de achterkant. Ik stond met … Meer lezen over Regenten aan de Dormicum

Dinges des levens

  Zo word je op een morgen wakker en de wereld lijkt vreemd - "Oh, twintigmaal zo vreemd." Als bij toverslag. Je raakt betingeld met de dingsigheid van dingen de verrukking van de eventualiteit van dingen. Meubels beginnen te glimmen om maar te zwijgen van de hoofden van je vrinden. Je mijmert van kelders, van … Meer lezen over Dinges des levens

Ophelia

    Hier schrijven gekken verzen voor hun geamputeerde minnaressen met blauwe vulpennen en schenkels van geronnen inkt hier hangen morfinepompen aan een getaande weerhaan te draaien op de thermiek van een narcotisch sonnet waar critici in eigen flatulentie verdorren en de ambachtsman varkensstront snuift achter stug bombazijn hier is taal een verlopen zwerver waarin alles en … Meer lezen over Ophelia

de plugger

 . is dit holland op z'n smalst? tijd om de proef op de som te nemen en in te pluggen een vinger in mijn navel, en een ander in een elektrisch stopcontact - buzzzzz, buzzzzz - ik ben een heel energiek stekkertje mijn linkerwijsvinger stop ik in mijn oor en mijn rechter, die dauw ik … Meer lezen over de plugger

Sien van der Sterre

  Als de gedachte aan onsterfelijkheid gevlogen is dan blijft er stof, gras, water dat plassen vormt, een tak waarop de vogel zingt, een zeker mysterie dat niet meer voorstelt dan een vluchtig schaduwbeeld . Dan blijft er tenslotte leven: de ruimte waarin een vrouw haar kousen aantrekt, de volgende ruimte, aanliggend misschien, waarin een stel zich … Meer lezen over Sien van der Sterre